top of page

In de kern van Verlies ligt Liefde



Soms is een verlies zo pijnlijk

dat het te moeilijk is om het

ooit te kunnen voelen,

het diepe verdriet toe te laten,

en daarmee een plek te geven.

De meesten krijgen er in hun leven

in een of andere vorm mee te maken.


Het verlies van een persoon,

een situatie, een plaats

kan nog des te pijnlijker zijn

als er geen ruimte is geweest

voor afscheid, of als het verlies

niet te begrijpen is, geen zinvolle

betekenis lijkt te hebben,

omdat het onrechtvaardig voelt,

en je bij elke uitreiking naar houvast

in het ongewisse tast,

en enkel de pijn lijkt over te blijven.


En pijn geeft geen verklaring

over het waarom en hoe,

maar brengt diepe gevoelens

aan de oppervlakte,

zoals onmacht, verdriet,

woede, haat, jaloezie,…

Gevoelens die onbeantwoord zijn,

maar wel een bestemming zoeken,

een houvast, een doel,

omdat het pijnlijk is om ze te dragen,

en zeker als je het gevoel hebt

dat je ze alleen te dragen hebt,

en dat je ze niet lijkt te kunnen delen

met je (naaste) omgeving.

Misschien zijn zij zelf ook niet in staat

om eenzelfde verlies te dragen,

te doorvoelen, te doorleven.


Of het nu om het verlies van

een persoon gaat, een kind of een ouder,

een familiale situatie, een thuis,

een plaats, een werkomgeving,

gezondheid, een vorm van geluk,

een levensfase, een deel van jezelf,

een plek waarmee je diep verbonden was,

en waar om de een of andere reden

een (abrupt) einde aan gekomen is,

zonder betekenis, zonder verklaring,

het voelt altijd als een deel

van jezelf dat je verloren bent.


Een leegte in jezelf die ooit gevuld was,

met iets ontzettend dierbaars

en een pijn die daardoor zo groot is

dat het voelt alsof die leegte

er voor altijd zal zijn.

En de zoektocht naar een houvast,

naar afleiding, naar opvulling is groot,

om de pijn maar niet te voelen.

De pijn wordt bedekt door een relatie

die misschien niet ideaal is,

door een vorm van verslaving,

door depressie,

door wrok en verbittering,

door een woede of hardheid

die zich naar buiten richt,

of naar jezelf,

maar de leegte blijft, omdat

het voelen ervan onbestemd lijkt.


De enige weg is er dwars doorheen,

hoe pijnlijk en beangstigend

het ook mag voelen.

Het medicijn is tijd, en ruimte

om het proces toe te laten,

in verbinding, samen met

anderen die jou in de diepte

kunnen dragen, en erkennen

dat het proces er doorheen

geen regels heeft,

zoals hoe het eruit hoort te zien,

hoelang het mag duren,

de stappen die je moet zetten.

Het medicijn is kwetsbaarheid,

naaktheid en herkenning.

Het medicijn is mens-zijn.


Alle tijd, en alle ruimte,

in verbinding,

en in de veiligheid om

expressie te kunnen geven

aan elke vorm waarin de pijn

zich laat zien en voelen.

Zo krijgt de intense pijn

na verloop van tijd minder scherpte.

Het verlies is er nog steeds,

maar wordt niet langer bedekt.

Je kan dan zijn met de pijn,

en de intensiteit heeft plaatsgemaakt

voor doorleefdheid, wijsheid,

en een diepgaande liefde

voor jezelf, het leven,

en je omgeving.


En op die manier kan wat voelde

als een leegte in jezelf

zich stilaan weer openen

voor een andere vorm van liefde,

en kan je vanuit

de hernieuwde relatie met jezelf

een hernieuwde relatie met de ander aangaan.

Het leven krijgt opnieuw een plaats

in jouw leven, in jouw lichaam en in jouw hart,

en kan je jezelf weer toestaan

om te genieten, en de liefde van het leven,

de Aarde, de natuur,

in haar meest eenvoudige

en pure vorm, te ontvangen.


In de kern van verlies ligt de grootste liefde.

Het medicijn is mens-zijn.



Liefs

Sanne


art: unknown

0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page